LACURA – IMPULSO PRODUCCIONES

Bibi, un personaxe do enfermo século XXI hilarantemente posuída polos espíritos que a habitan, decide contarnos como tola a súa propia mirada ao mundo.

Familia, amantes, temores e paisaxes psicolóxicos serán o fío condutor da historia, levándonos cara a unha viaxe interior sen retorno a través da dor e a risa, dándolle a volta á tortilla e descubrindo que non hai ovos.

LaCura

Advertisements

MAMBO – CIA. EL MONTACARGAS

MAMBO é a historia de dous personaxes: EL e ELA. Son dous personaxes sen nome propio, para simbolizar que calquera de nós podería ser calquera deles.

Ambos personaxes saíron de senllas relacións de parella por causa dunha traizón e xorde agora a necesidade de enfrontarse ao mundo en solitario despois da ruptura. Este será o feito detonante do conflito xa que ambos, tras saír da contorna de confort no que vivían teñen que enfrontarse en solitario a unha nova realidade.

Os dous personaxes, cada un á súa maneira tentarán refacer as súas vidas. A través das situacións ás que se enfrontan irán mostrando ao espectador o conflito do individuo fronte á sociedade contemporánea. Relacións efémeras, comunicación tecnolóxica, o egoísmo humano, a perda de valores éticos da nosa sociedade, a frustración, a soidade, etc.

A música e os bailes de salón, máis en concreto o MAMBO serán elementos fundamentais no desenvolvemento e desenlace da obra.

Mambo

4 SEGUNDOS – COMPAÑÍA IO

4 SEGUNDOS foi o tempo que lle levou a esa morea de ferros caer sobre o meu corpo. Uns segundos que se converteron en minutos. Uns segundos, que desta volta, sacaron o mellor e máis puro de min. O medo sumiu, para deixar o protagonismo a un corpo áxil e resolutor. Esta peza fala de accidentes, de risco, de vida e de autocoñecemento, de persoas de verdade e de outras que non o son tanto. 4 SEGUNDOS lembra ao espectador o animal que todos levamos dentro, ese animal que en ocasións pode chegar a salvarnos a vida.

4 seg1

CENICIENTA Y LAS ZAPATILLAS DE CRISTAL – Luna Teatro Danza

Dúas bailarinas dramatizan con danzas, zapatos, chapeus, vestidos, monicreques e outros obxectos o conto clásico de Perrault. Cincenta é unha moza orfa obrigada a ser a serventa da súa madrastra e medio irmás. Un día chega unha invitación para unha gran festa que ofrecerá o Príncipe. Cincenta ve unha oportunidade de ser capaz de sentir como as outras mozas da súa idade. Coa axuda máxica da súa fada madriña pode ir ao baile. Ás doce da noite a maxia termina e Cincenta debe abandonar precipitadamente a festa. Na súa fuxida perde unha zapatilla de cristal. O príncipe, que se namorou dela, comeza a buscala por todo o mundo, probando a zapatilla a todas as doncelas. Finalmente atópaa e os dous, felices e namorados, deciden irse polos camiños para danzar en improvisados escenarios.

ce1

“A ÁRBORE VERMELLA” – Os Náufragos Teatro

Martín non atopa mais recurso que pedir nas rúas. Martina, a súa filla non entende o que pasa, sofre a vida do seu pai e éntranlle os medos, a tristeza e a desolación. Martín non sabe qué facer, espera unha chamada, algo que ​mude o rumbo dos acontecementos. Cando todo parece que non ten solución, unha árbore vermella aparece na vida de ambos.

árbore1

 

“MOSCA” – Sudhum Teatro

Con MOSCA, a compañía SUDHUM TEATRO, trae a escena o acoso escolar. Unha realidade pouco visible ou non tratada de forma adecuada.

MOSCA é un xogo de nenos capaz de converterse nun pesadelo. Pedro sábeo ben. Con só dez anos xa pesa sobre el o sufrimento de ser vítima do abuso. Dun abuso que, ademais, practícase entre iguais.

O acoso escolar é unha dos nosos maiores fracasos como sociedade e o índice de suicidios por esta causa resulta alarmante. Hai quen mesmo cre que é máis adecuado chamalo “asasinato social”.

MOSCA1

“REQUIEM” – Rotura Producciones

Naqueles días de hospital ao meu pai e a min caéusenos a máscara de pai e filla coa que ata entón nos relacionábamos. Atopámonos espidos fronte a fronte, corazón a corazón, compartindo profundas reflexións, recordos, chistes, cancións, miserias, dores e desesperacións. Nas situacións límite os seres humanos somos capaces de ter un encontro moi especial. Para iso é necesario abandonar o papel que a cada un nos toca representar acotío, é dicir, un deixa nese lugar de ser quen é, ou quen cree ser. Ocorre entón, que as fronteiras entre o que é un e outro comezan a confundirse; a liña entre o que é dar e recibir dilúese tamén. O tránsito do meu pai á morte proporcionoume o encontro máis forte que tiven ata a data cun ser humano. Paradoxalmente, o marco dunha situación dolorosa pode ser precisamente o que che brinde as cousas máis fermosas da túa vida.

requiem1